XEGXEF : DARK SIDE

    หลังจากหายหน้าหายตาไปร่วมสามเดือน(น่าจะถึงนะ) ก็ได้กลับมาอัพกันซักที...ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก ครับนอกจากปั่นงานจนตัวแห้งเท่านั้นเองไล่เรียงมาตั้งแต่

งาน Cell

    เป็นงานที่ทำมา 4 เดือนแล้วเห็นจะได้ จริงๆวาดกะทำตัวอนิเม เสร็จไปตั้งแต่เดือนแรก แต่เสียเวลาปรับ แก้นานมากๆๆ ตอนแรกบอกทำภาพ+อนิเม สอนเด็กเกี่ยวกับเรื่องเซลล์ขำๆดูเอาน่ารักน่าสนใจ พอเอาเข้าจริง ไปปู๊นเลย ถ้าไม่ติดว่ารู้จักกันมาหลายปีไม่ทำให้ขนาดเนี้ย ไหนจะทิศทางของกอลจิ ไหนจะรูพรุนของเยื่อหุ้ม นิวเคลียส ขนาดตอนนี้ ยังมีการถกกันในที่ประชุมว่าจะเปลี่ยนไมโทคอนเดรียรอบที่ 4 =w= ซึ่งผมก็ยังไม่ เก็ทว่ามันจะเหมือนขนาดนั้นไปทำไมในเมื่อเป็นภาพการ์ตูน 2D

งานถ่ายภาพ

    เป็นอีกเรื่องที่หฤโหดหินมากในช่วงที่ผ่านมา เพราะแทบจะไม่ได้มีหยุดพัก ทำจนไม่ได้ทำงานแฟลชหรือ กราฟฟิคเป็นเดือนๆไปเลยทีเดียว ส่วนใหญ่ ถ้าไม่ถ่ายรูปรับปริญญาก็จะไปถ่ายรูปกับออฟฟิศที่จัดออแกไนส์ จัดอบรม ไปถ่ายมันทุกสัปดาห์ เกือบตายอยู่เหมือนกัน

จากตึกไซน์จุฬา

คนเย๊อะเยอะ

    มีอยู่ครั้งหนึ่งถ่ายงานติดกัน คือไปถ่ายงานวอล์กแรลลี่ จนค่ำ อีกวันต้องรีบไปถ่ายรูปรับปริญญาที่มหิดล (หอประชุมกองทัพเรือ) แล้วดันไข้ขึ้นหนักกลางงานซะนี่ ดีประคองตัวเองจนลูกค้าเข้าหอประชุมไปจนได้ แต่ที่เครียดก็คือ การจะเข้าห้องแอร์เค้าต้องเสียตังค์ด้วย แถมให้นั่งพื้นกับเป็นตับๆ แบบทหาร...

อย่างเงี้ย...มึนน่าดู

    งานหน้าจะถูกส่งไปถ่ายรูป...(ยังไม่รู้ว่างานอะไร) ที่อุดร ไกลมากกก แต่ถ้าได้ที่พักดีๆ อาหารแจ่มๆค่าแรง พองาม เหมือนอย่างเคยสุดขอบโลกยังไงก็ปายย

งานอบรมศิลปะการพูดต่อที่ชุมชนระยะสั้นรุ่น 1/51

    เป็นงานของชมรมปาฐกถาและโต้วาที ที่ ม.ราม จัดขึ้นทุกปีคราวนี้กะว่าจะช่วยเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว หลังจากช่วยอดหลับอดนอนมาทุกปี ก็ผ่านไปได้ด้วยดี แม้ว่านักศึกษาที่มาเข้าอบรมจะน้อยกว่าทุกครั้ง แต่ก็ประสพความสำเร็จในระดับหนึ่งสำหรับประธานชมรมคนใหม่

ถ่ายรูปรวม

ประชุม

แล้วก็ร้องคาราโอเกะในห้องอบรมซะเลย เย้!

สุดท้ายงาน มหกรรมการจัดการศึกษาท้องถิ่น 51

    อันนี้เหนื่อยสุด ค่าแรงไม่คุ้ม แต่โทษฐานที่รู้จักกัน ไปช่วยอาจารย์เป็นลูกกระจ๊อกในฝ่ายอาร์ต งานกรรมกร แท้ๆ ไม่ต้องออกแบบอะไรมากมาย เอาซิมบอล(อิลัสเรียก ออบเจค) มาวางๆ เรียงๆ เป็นป้ายคณะกรรมการบ้าง ป้ายจอดรถบ้าง ป้ายเข้างานบ้าง ทำๆแก้ๆ (อีกแล้ว) จนกลับบ้านดึกพอสมควรเพราะออฟฟิศอยู่ร่มเกล้า(มีนบุรี) เลิกงาน สองสามทุ่ม กลับบ้าน...เกือบแย่

ผังบูธ

    พอถึงวันงานฝ่ายอาร์ตที่หมดภาระหน้าที่ยกภูเขาออกจากอกก็เลยว่างงาน เมื่อฝ่ายประสานงานเห็นดังนั้น จึงเกิดเหตุการณ์ที่เรียกกันว่า “งานเข้า”

    เริ่มจากพี่เอกหัวหน้าใหญ่ของฝ่าย กระเด็นไปคุมเรื่องของการจราจรของผู้เข้างาน(ประเมินกันว่าประมาณ 5 หมื่นคน) แต่ละคนก็กระเด็นไปคนละทิศคนละทาง งานนี้เป็นงานเกี่ยวกับการศึกษา มีการประกวดของเด็กๆ รถทัวร์จากโรงเรียนต่างจังหวัดมาลงเพียบ เมื่อมีเด็กสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ ตัว มาสคอต(mascot)

    ผมกระเด็นมาคุมฝ่าย มาสคอต ครับพี่น้องง!! (ซึ่งเราเรียกกันว่า mc มาจาก mascot หาใช่ master ceremony ไม่) ก็เนื่องจากใครๆก็อยากจะชิ่งจากแก๊ง mc นี้กันทั้งนั้น ตัวกระผมเองจึงได้มาเป็น มาสคอตอย่างเต็มตัว

โอว๊น่าร๊ากก

ทายซิตัวไหนเอ่ย

แต๊นน

แต๊นนนนน

เด็กๆคงจะช๊อกน่าดู

    ใส่หลายชั้นมาเลยครับตัวถึงจะใหญ่ได้ขนาดนั้น ร้อนมากๆ เหงื่อนี่ท่วม ใส่ได้แค่ครั้งล่ะชั่วโมง ขึ้นวันล่ะ สองหน ผลัดกะน้องอีกคู่ เพลียมากๆเลยครับ เข้าใจเลยว่าชีวิตบัดซบแค่ไหน ที่ต้องมาใส่ชุดแบบนี้ ไหนจะ คนตบหัว ไหนจะเด็กกระโดดถีบ แกล้งดักขา ถูกลากโอว๊สุดๆ คิดว่าไอ้คนที่ใส่อยู่ข้างในไม่ใช่คนรึไงฟร้า สามวันเกือบตาย แต่ก็จบงานมาได้

บ่นให้น้องฟังง อย่างเมามัน

สภาพห้องปัจจุบัน โอว๊ขี้เกียจจัดแท้ๆ

ปล. ครั้งหน้าเตรียมพบกลับการกลับมาของ Idol Blog (ถ้าไม่ดองซะก่อนน่อ)

edit @ 7 Aug 2008 00:27:50 by XEGXEF